این وبلاگ از امروز تعطیل شد.

دیگه نمی نویسم.
اگر چیزی گفتم که به کسی بخروده یا هر بدی از من دیدید حلال کنید.

مدتی بود که سرهنگ بابایی در پست معاونت و نماینده فرمانده نیروی هوایی در قرارگاه خاتم الانبیاء مشغول به کار بودند. ایشان برای انجام کارهای لجستیکی از تهران تقاضای کمک کرده بودند . پس از چند روز دو سرهنگ نیروی هوایی با مقداری تجهیزات به قرارگاه رسیدند . شهید بابایی با ظاهر همیشگی اش ، یعنی لباس ساده بسیجی و سر تراشیده ، در داخل قرارگاه نشسته بودند و قرآن می خواند. آن دو سرهنگ بی آنکه بدانند آن بسیجی ، سرهنگ بابایی است ، در حال گفت و گو با هم بودند . یکی از آن دو گفت :

- شما بابایی را می شناسید ؟

آن دیگری پاسخ داد :

- نه ، ولی شنیده ام از همین فرمانده هاست که درجه تشویقی گرفته اند ! او سروان بوده . دو درجه به او داده اند و شده فرمانده پایگاه اصفهان . دوباره یک درجه گرفته و الآن شده معاونت عملیات .

سرهنگ اولی گفت :

- خوب دیگه ! اگر به او درجه ندهند می خواهی به من و تو بدهند . بعد از بیست و هفت سال خدمت ، تازه شده ایم « سرهنگ دو » آقایون ده سال نیست که آمده اند و سرهنگ تمام هستند !

بابایی با شنیدن صحبتهای این دو سرهنگ ، قرآن را بست و به بیرون قرارگاه رفت . از حرفهایی که این دو سرهنگ با هم می زدند خیلی ناراحت شدم ؛ ولی از آنجایی که اخلاق شهید بابایی را می دانستم  ، او را معرفی نکردم . با رفتن بابایی ، به دنبال او از قرارگاه بیرون رفتم . دیدم در پشت یکی از خاکریزها در جلو قرارگاه دو زانو نشسته و دعا م یکند . دانستم که برای هدایت این دو سرهنگ دعا می کند . با دیدن این منظره نتوانستم خودم را کنترل کنم . به داخل قرارگاه برگشتم و به آن دو سرهنگ گفتم :

- آن کس که پشت سرش بد می گفتید ، همان بسیجی بود که در آن گوشه نشسته بود و قرآن می خواند .

آنها با شنیدن حرف من کمی جا خوردند ؛ ولی باورشان نشده بود . از من خواستند تا واقعیت را بگویم . وقتی مطمئن شدند که من راست گفته ام ، با شتاب به بیرون از قرارگاه ، نزد بابایی رفتند . من از دو می دیدم که آن دو مرتب از بابایی عذرخواهی می کردند و او با مهربانی و چهره ای خندان با آنها صحبت می کرد . گویا اصلاً هیچ حرفی از آن دو نشنیده است .

« ستوان عظیم دربندسری »

با خودش فکر کرد « در و باز می کنم ، می دوم توی حموم » سیمین خانم بود.

- گفتم نکنه دزد اومده باشه. اومدم مطمئن شم که کسی غریبه ای خونتون نباشه .

سیمین خانم می رود . مهناز دیوار آشپزخانه را دست مال می کشد . کاشی های زرشکی و خوش رنگ را می شوید . به گل ها آب می دهد و می رود حمام .

بیرون که می آید ، انگار سبک شده . انگار تمام غصه ها و دلواپسی هایش را آب شسته و حالا این جا دوباره شده جزیره ی خوش بختی او .

روی تخت دراز می کشد. دست چپش را می گذارد زیر سرش ، دفتر یادداشت های عباس را بر می دارد و شروع می کند به خواندن.

بیستم مهر 1359

دوران – رنجبر             AGM SM

ساجدی – صدیق       ام القصر

ضرابی – مرادی

دوست ندارم درباره ی این روز که اصلاً مأموریتش انجام نشد ، چیزی بنویسم.

خانه را یک دست دیگر جارو کشید. ساعت دیواری خواب رفته را آورد پایین و یک باتری قلمی نو انداخت . رفت بالای چهارپایه و لوسترها را با دست مال نم دار پاک کرد . لامپ آن قدر برق افتاد که وقتی کلید را زد به نظرش آمد نور دو برابر شده .

لباس های خشک شده را از روی بند جمع کرد داخل سبد و گذاشت کنار میز اتو. محفظه ی آب اتو را پر کرد و شروع کرد به اتو کشیدن لباس ها.

لیمو عمانی قرمه سبزی را ریخت . روغن را گذاشت داخل تابه تا گرم شود . پلو را با کف گیر لایه لایه به هم زد و روغن داخل را ریخت رویش . عطر پلو و قرمه سبزی تمام خانه را پر کرد . هواکش را گذاشت همین طور خاموش بماند . نمی خواست چیزی از این حسّ زندگی که خانه اش را پر کرده بود ، کم شود .

لباس های اتو شده را چید داخل دراور و چند لباس دیگر را گذاشت تو کاور .

زنگ خانه را زدند . مهناز تقریباً جیغ کشید. دلش نمی خواست عباس او را این شکلی ببیند . گوشی اف اف را برداشت.

برای انجام مأموریت به یکی از کشورهای آفریقایی سفر کرده بودم . هنگام بازگشت مقداری از میوه های مخصوص آنجا را به عنوان سوغاتی با خود به ایران آوردم . چند روز بعد برای ارائه گزارش مأموریتم به ستاد نیرو رفتم و خدمت تیمسار بابایی رسیدم . پس از کمی صحبت پیرامون سفر ، هنگام خداحافظی مقداری از میوه های سوغاتی را به تیمسار دادم  و گفتم :

- تیمسار ! لطف کنید این سوغاتی را برای بچه ها ببرید .

ایشان کمی مکث کردند سرشان را پایین انداختند و به آهستگی گفتند :

- از شما تشکر می کنم که در آنجا به یاد ما بودید ؛ ولی با توجه به اینکه ما در هر وضعیتی که باشد ، بالای سر زن و بچه هایمان هستیم ، اگر از این نوع میوه ها هم نخریم سعی می کنیم نوع ارزانتر آن ها را تهیه کنیم . حالا که شما زحمت کشیده اید ، محبت کنید ، به مهرآباد که برگشتید ، این میوه ها را بدهید به در خانه خانواده های شهدا .

بنده با شناختی که از تیمسار بابایی داشتم از عدم پذیرش میوه ها اصلاً ناراحت نشدم و سوغاتی را با خودم به منزل برگرداندم . عصر همان روز آقای صادقی ، محافظ و راننده ایشان ، با من تماس گرفت و گفت :

- اگر منزل هستید تیمسار بابایی می خواهند شما را ببینند .

تعجب کردم ؛ زیرا من تا سه ساعت پیش نزد ایشان بودم و آمدن ایشان به منزل ما برایم غیر عادی بود .

ساعتی بعد شهید بابایی به همراه آقای صادقی به منزل ما آمدند . من منتظر بودم که جناب بابایی علت آمدنشان را بگویند ؛ ولی تا لحظه خدا حافظی هیچ اشاره ای نکردند . بعد که فکر کردم دانستم تیمسار به خاطر عدم قبولی سوغاتی برای دلجویی از من تشریف آورده اند و با این خواسته بودند تا محبت و دوستی خود را ابراز نمایند .

اتفاقاً من همان روز سوغاتی ها را توسط همسرم برای خانواده ، خلبانی که چند سال پیش در یکی از مأموریتهای برون مرزی شهید شده بود ، فرستادم . پس از چند روز موضوع دادن سوغاتی را تلفنی به آگاهی تیمسار بابایی رساندم و ایشان از این بابت بسیار تشکر کردند .

« تیسمار خلبان عزیزالله فیضی »

شیلنگ را بست سر لوله و کف آش پزخانه و دیوارها را خیس کرد . شستن آش پزخانه باید می ماند برای آخر کار . سری اول لباس های شسته شده را درآورد . با ماشین نیم خشک شده بود . لباس ها را ریخت داخل سبد و رفت سمت حیاط . روی طناب دست مال نم دار کشید و لباس ها را پهن کرد و گیره زد . حالا نوبت لباس سفید ها بود . پودر و وایتکس ریخت و ماشین را روشن کرد .

رفت داخل هال و بعد پذیرایی و تک تک اتاق خواب ها . پرده ها را با تمام قدرت تکان داد . آن قدر که هر چه خاک داشتند ، بریزد روی زمین . جارو برقی را روشن کرد و شروع کرد به جارو کشیدن یک یک اتاق ها . جای پوتین های عباس همه جا بود. انگار اصلاً وقت نکرده پوتین هایش را در بیاورد . جارو برقی را خاموش کرد و قالی چه های کوچک تر را برد داخل تراس که بتکاند . تمام خانه پر از خاک بود . فکر کرد بعد از گرد گیری ، یک دست دیگر حسابی جارو می کشد .

بوی پلو بلند شده بود .

وشت و لوبیاها پخته بود . سبزی قرمه را داخل دیگ دوباره تفتی داد ، نمک و ادویه و فلفل و زردچوبه ریخت رویش و گوشت و لوبیا را اضافه کرد و در ظرف را بست . گذاشت خورش اولین قول را که زد ، لیمو عمانی ها را هم بریزد .

گردگیری کرد و دکورهای ریز را به جای آن که پاک کند ، ریخت داخل ظرف شویی و شست . پرده ها را کنار کشید و روزنامه باطله های عباس را آورد . مایع شیشه پاک کن را اسپری کرد به شیشه ها و شروع به پاک کردن . صدای قیژ شیشه ها درآمد .